De “Gevende” hand

Het voordeel van een hele natte dag: ik heb weer tijd om een blog te schrijven. Eindelijk!

Deze keer wil ik het gaan hebben over de “gevende” hand.

Waarom?

Omdat ik er nog dagelijks tegenaan loop, dat ruiters denken hun paard voorwaarts-neerwaarts te laten lopen, door het geven van ophoudingen, of het paard in de krul te trekken.

Heb je je teugels nodig om je paard te laten zakken met het hoofd? Nee….

Maar hoe dan?

Vragen veel mensen zich dan af, ook ik stond op dat punt. Vanuit mijn manegetijd heb ik altijd geleerd om aan de binnenteugel kneepjes te geven, om de stelling te vragen en aan de buitenteugel kneepjesgeven om het hoofd te laten zakken.

Gevolg van het hoofd te laten zakken op je teugelhulpen is, dat je heel snel een blokkade creëert in de halswervels.

Teugelhulpen

Excuses voor mijn tekenkunsten haha, maar het idee is denk ik wel duidelijk. Op een verkeerd getimed moment ophoudingen geven, leidt tot het onderste plaatje.

Het enige moment waarop je in je teugels een ophouding kuntgeven is, wanneer het paard volledig in de wervelkolom stretcht.

ontspannen wervelkolom

Zoals op dit plaatje. Alleen op dat moment kan je ophoudingvan voor tot achteren doorwerken. Dit is dus je basis om naar verzameling tegaan. Ook in de verzameling is het belangrijk dat de wervelkolom lang blijft, met ruimte tussen de wervels.

blokkade wervelkolom

Ga je ophoudingen geven, of trekken aan een paard die nogniet in balans loopt, ontstaat er op verschillende plekken in de wervelkolom een blokkade. Je ophouding heeft dan totaal geen effect. Verschillende gevolgen kunnen zijn: paard wordt hard in de hand, paard vouwt zich dubbel of het paard trekt zich scheef.

Om die reden is de gevende hand zo belangrijk. Leer als allereerste je paard om te gaan zoeken naar je hand. Het paard heeft om te beginnen aan de voorkant de ruimte nodig om te kunnen stretchen en zijn wervelkolom lang te maken. Pas als je paard dat begrijpt en balans kan vinden in zijn hele lijf, met het gewicht gelijk verdeeld over alle 4 de benen, is het moment pas aangebroken om meer gewicht op de achterhand te vragen. Dit doe je uiteraard wel met ophoudingen. Alleen is de timing van die ophoudingen en de manier waarop je ze geeft super belangrijk, zodat je ophouding ook van voor tot achteren kan doorvloeien. Met je ophouding wil je alleen maar het gewicht van de voorhand naar de achterhand plaatsen. Als je ophouding vooraan of halverwege stagneert heeft het geen effect meer. Ook om je paard te laten afremmen of stoppen, breng je meer gewicht naar de achterhand. Dus als je paard niet reageert op je zit- en stemhulpen en je bent al genoodzaakt om je teugels te gebruiken, let dan op je timing. Ook om af te remmen of te stoppen heb je een wervelkolom nodig die lang is, anders loopt je paard gewoon door je hulpen heen.

Belangrijk in het geven van ophoudingen is, dat je in staat bent om met ontspannen armen, polsen en vingers je ophoudingen te geven. Geef kneepjes in het ritme van je paard, om je ophoudingen door te laten komen. Ga je aan de teugels trekken of werken met gespannen armen, polsen en/of vingers, is het niet comfortabel voor je paard en krijg je weerstand.

Om je paard naar je hand te laten zoeken zal hij zijn balans moeten gaan vinden. Een paard dat scheef is in zijn lijf is en zijn benen ongelijk belast, heeft meer moeite om met zijn hoofd omlaag te gaan dan een paard die wel zijn balans heeft.

Ga maar eens zelf op je stoel zitten, dan ga je eens meer richting je rechter schouder hangen en probeer je vervolgens je hoofd omlaag te doen. Dat lukt wel, maar je krijgt ook meer spanning tussen je schouderbladen. Als je je schouders gelijk houdt heb je veel meer ruimte om met je hoofd omlaag te gaan.

Om je paard in balans te laten komen, zal je op zoek moeten gaan, op welk punt hij uit balans gaat. Je kunt dan met oefeningen gaan trainen om het paard sterker en soepeler te laten worden in zijn lijf. Je zult meteen merken dat je paard elke keer dat hij enigszins in balans komt, hij meteen gaat zakken met zijn hoofd. Het mooie is dus dat je paard vanzelf voorwaarts neerwaarts gaat lopen op het moment dat hij zijn balans vindt. En precies daarom is het zo belangrijk dat wij als ruiters leren te “geven”. Geef je paard de ruimte om zelf te leren zoeken, alleen dan is hij in staat om het op een gegeven moment zelf te gaan doen. Als hij geleerd heeft om constant ondersteund te worden, krijgt hij niet de ruimte om mee te denken.

Het lastige is dat het in ons instinct zit om controle te willen houden. Daarom is dit geven vanuit je hand misschien wel het moeilijkste proces in het paardrijden. Toch is dit proces belangrijk voor je paard en voor jezelf. Uiteindelijk geeft het je een groter gevoel van vrijheid en een fijnere samenwerking met je paard.

Academische Rijkunst Zuid Limburg


Bent Branderup clinic 1-2 september 2018

Het duurde even, maar hier komt dan eindelijk mijn verhaal over de clinic van Bent Branderup van afgelopen september.

Layla en ik zijn op donderdag 30 augustus al vertrokken naar Arnhem naar de Paardenmaat, daar zou de clinic plaats vinden.

clinic bent branderup 2018

Omdat het de eerste keer op deze locatie was voor Layla en mij zijn we al 2 dagen van te voren vertrokken. Zo kon ik vrijdag nog een les ter voorbereiding krijgen van Eef en konden we even landen op de nieuwe locatie voordat we voor al dat publiek en de grootmeester himself zouden komen te staan.

 

Al gelijk bij aankomst werd duidelijk dat ook hier op deze locatie een super ontspannen sfeer hing en Layla en ik werden wederom warm ontvangen.

De dag daarna kregen we 1 les, waarbij ik weer hele fijne tips kon krijgen om zelf wat meer te ontspannen en mezelf niet zo onder druk te zetten. En wederom werd het ook weer duidelijk: “Less is écht more”. Zonder dat ik het direct in de gaten had bleek dat ik echt alweer een stap subtieler de hulpen aan Layla kan vragen. Yes, net op tijd is dat kwartje gevallen voor de clinic begint…

 

En toen brak zaterdag aan…. En ja hoor, ik kon de zenuwen toch niet helemaal onderdrukken, zeker niet nadat de clinic in Januari voor ons allebei een behoorlijke confrontatie was. Maar…

Na steeds tegen mezelf te blijven herhalen wat voor een fantastische kans dit weer is dat Layla en ik er weer mogen staan om meer te leren, dat ik moet genieten van elk moment, dat Layla ook Layla mag zijn en dus ook stress mag hebben, etc…

Hebben we toch niet zo’n ontiegelijk, fantastische, super gefocuste, en noem alles wat geweldig is maar op, eerste les gehad! Layla was er gelijk helemaal! We konden allebei super goed in onze eigen bubbel gaan en de buitenwereld ook buiten ons laten. Hierdoor was Layla eigenlijk voor haar doen heel erg geconcentreerd en ontspannen. Ik kon me ook veel beter concentreren en alle stress naast me neer leggen waardoor Layla natuurlijk ook beter kon ontspannen.

Academische Rijkunst

Die eerste les hebben we vooral gewerkt aan de binnenheup goed mee naar voren te laten komen, de voorbenen goed in balans mee krijgen op de volte zonder dat Layla te veel naar buiten viel en nog meer basisdingen. Maar zooo fijn dat we hier al aan konden werken gelijk de eerste les.

 

Eerste conclusie: Jeeejj Layla en ik hebben afgelopen jaar allebei weer een beter concentratievermogen gekregen! Ik merk dat ik mezelf en dus ook Layla minder onder druk zet om het allemaal perfect te moeten doen. Ik ben en blijf lerende, dat zal iedereen zijn hele leven ook blijven… en dat is mooi…

 

Tweede conclusie: Woehoe, Layla haar lange spinnenpoten gaan niet meer alle kanten op!

 

Derde conclusie: Jeetje wat heeft zij toch fantastische ruime bewegingen. Zelfs Bent was onder de indruk van haar bewegingen. En ik ben blij dat er nu ruimte was om dat te kunnen laten zien, doordat we allebei gewoon ontspannen waren.

 

De tweede les hebben we rijdend gedaan. Mijn hoofd zat eigenlijk al vol. We waren pas om half 6 weer aan de beurt voor de tweede les, dus na alle vooraf spanning, alle informatie, mee kijken met de anderen en eigenlijk al helemaal voldaan te zijn na die fantastische eerste les.. toch maar besloten om op te stappen en even iets anders te doen…

Academische Rijkunst Zuid Limburg

Wellicht dacht Layla ook dat het wel goed was geweest voor die dag, want rijdend kon ze heel erg lastig haar ontspanning vinden. Met momenten lukte het een paar seconden en dan was ze weer afgeleid. We hebben die les dus vooral gewerkt aan stelling, buiging en concentratie. Maar het was fijn om bevestiging te krijgen dat ik wel de juiste hulpen geef, maar dat Layla tijd nodig heeft om ze ook rijdend onder alle omstandigheden aan te nemen.

Academische Rijkunst Limburg

En ondanks dat ik zelf altijd roep dat ik niet zo heel erg goed in het grondwerk ben maar dat ik me altijd beter voel rijdend, kom ik deze les voor het eerst tot de conclusie dat nu het moment is aangebroken dat Layla en ik als combinatie verder zijn in het grondwerk dan in het rijden. En dat is eigenlijk ook weer een hele grote stap voor mij. Ik heb het afgelopen jaar heel erg veel tijd in het grondwerk geïnvesteerd om dat beter te ontwikkelen. Ik kan altijd opstappen bij Layla, de basis van wat ik rijdend wil kan ik met haar, ondanks haar temperament, dus nu is het tijd om de moeilijkere dingen op te pakken. En het grondwerk was daar 1 van. We zijn er nog niet, maar we hebben zulke grote stappen gezet en dan is het eigenlijk mooi om te ervaren dat hetgeen waarvan ik dacht dat dat het moeilijkste zou zijn, nu als beste gaat.

Academische Rijkunst Grondwerk

Dus, volgende conclusie: We gaan het rijden weer meer oppakken en nog meer stappen maken ook in het grondwerk.

 

De laatste les vond plaats op zondag. Na een nachtje goed geslapen te hebben en alles weer te laten bezinken hebben we er weer een grondwerk les van gemaakt. En gelijk konden we het weer oppakken waar we het zaterdag na de eerste les hadden afgesloten. Dus we konden weer een stap verder: Langzaam meer verzameling vragen in de travers en schouderbinnenwaarts op de volte. Dit is weer een nieuwe zoektocht om precies het juiste moment te vinden om het gewicht, heel stapsgewijs, in de juiste beweging, meer richting de achterhand te vragen. Daar Layla super super super gevoelig is en ook nog eens hypermobiel is dat echt een uitdaging. Het vraagt zoveel finesse, concentratie en subtiliteit van mij… Maar we hebben beide het begin mogen ervaren en nu thuis zijn we dit volop aan het uitbreiden.

Wat een fantastisch weekend was dit! Zooo blij dat Layla het zo goed doet nu. Blij om te zien dat ze écht wel rustiger is aan het worden, ze gaat er goed mee om dat we zo vaak op reis gaan. Het maakt haar zelfstandiger en stabieler. Mede dankzij de fijne plekken waar we ook steeds terecht komen. En de super fijne thuisbasis die we hebben. Elke keer wordt Layla thuis weer warm verwelkomd door de groep en ik denk dat dat haar ook een goede basis geeft om weg te gaan en te weten dat ze weer op een fijne plek thuis komt.

Natuurlijk Paardenhouden Limburg

We hebben een drukke maand in september gehad, we hebben gelijk het weekend na de clinic nog een terugkom dag gehad van de Master class die we bij Ylvie gevolgd hebben. Daar volgt binnenkort ook nog een verslag van met foto’s, want ook daar hebben we weer giga stappen gezet!

Paardrijden in Balans

Paardrijden in balans

Dit jaar staat voor mij in het teken van Centered Riding en de Academische Rijkunst. De combinatie van die twee zorgen er voor mij persoonlijk voor de beste balans in mijn rijden te vinden. Waarom heb ik voor beide systemen gekozen?

De Academische Rijkunst is voor mij een heel helder en duidelijk systeem om je paard soepeler en meer in balans te laten lopen. Voor paarden met een ernstige aandoening t/m jonge, soepele paarden is dit een heel fijn systeem om mee te werken. Een groot voordeel van deze manier vind ik dat het paard zelf de kans krijgt om mee te denken. Dit was voor mij een grote reden om voor de Academische Rijkunst te kiezen. Het paard wordt niet in een vormpje gezet om er vervolgens helemaal uit te vallen als ze het zelf moeten doen. Maar je leert je paard om zelf mee te zoeken naar de juiste balans en ontspanning in zijn lijf. Hierdoor krijgt je paard een hele stabiele en goede basis. Ook paarden met gedragsproblemen hebben veel baat bij dit systeem omdat ze leren te gehoorzamen op de lichtste hulpen en ze leren zich steeds beter te concentreren.

 

Naast de Academische Rijkunst heb ik ervoor gekozen om ook weer terug verder te gaan met de Centered Riding. Centered Riding is geen methode of systeem, maar het is een verdieping op je rijden. Waar de Academische Rijkunst er voor het paard is, is de Centered Riding er voor de ruiter. Je leert meer zelfbewustzijn te krijgen, te bewegen vanuit balans en ontspanning. En de communicatie met je paard wordt steeds subtieler.

 

Ik kan nog heel veel pagina’s over de AR en CR schrijven. Maar wat mij vooral helder is geworden afgelopen jaar, is dat voor mij persoonlijk het één eigenlijk niet zonder het ander kan.

 

In de Centered Riding wordt gesproken over comparable parts.  Comparable Parts houdt in dat je rijdt vanuit een stukje bewustzijn van je eigen lichaam. Je paard spiegelt jou zit in zijn houding. Als je wilt dat je paard met een ontspannen, soepele rug loopt is het heel belangrijk dat jij ook een ontspannen, soepele rug hebt.

Als jij als ruiter met een holle, aangespannen rug op je paard zit, hou je de bewegingen van je paard tegen en prik je met je zitbeenknobbels in de rug van je paard. Op het moment dat je je daar bewust van bent en eraan werkt om een ontspannen, stabiele zit te krijgen, kun je de beweging van je paard beter volgen. Dan is het voor je paard al vele malen makkelijker om te zoeken naar die ontspanning.

Voor mij klonk dat in de theorie wel heel logisch, maar het echte kwartje viel pas na een aantal jaren. Tijdens een les waren we aan het oefenen om te wisselen van travers naar schouderbinnenwaarts. Hierdoor moest ik veel wisselen in mijn zit.

Elke keer weer wisselen van travers houding naar schouderbinnenwaarts houding was voor mij blijkbaar een uitdaging. Ook voor Layla is dat, met haar spinnenpoten die alle kanten op gaan, nog heel moeilijk. Doordat het voor haar heel moeilijk was om balans te houden deed ik mijn best om die bewegingen van haar in de juiste richting te sturen. Daarbij vergat ik helemaal om er zelf op te letten dat ik ontspannen bleef in mijn zit. Ik wisselde wel van houding, maar ik vergat om dat heel bewust te doen. En dan ook elke keer als je wisselt van houding weer bij je zelf na tegaan: Zit ik ontspannen? Geef ik mezelf even, al is het maar 2 seconden, de tijd om te voelen waar het zwaartepunt van mijn paard heen gaat? Bepaal ik dan in mijn zit waar het zwaartepunt heen moet gaan? Hou ik het ritme en tempo nog vast in mijn zit?

Dat deed ik niet… Dus, weer even een stapje terug zetten. Paar passen rechtdoor, in mijn houding naar een travers gaan. Voelen wat Layla doet, in dit geval viel ze teveel over haar binnenschouder, dan mijn zwaartepunt richting haar binnenachterbeen verplaatsen en dan het ritme van de stap in zit blijven aangeven. En alsof het een wonder is… het lukte!

Het lukte doordat ik me niet alleen concentreerde op mijn eigen zit of alleen concentreerde op de bewegingen en houding van Layla, maar het lukte omdat ik me bewust werd van ons allebei. Hier kwamen voor mij de Academische Rijkunst en de Centered Riding samen. Als je zelf perfect zit maar je paard niet voelt lukt het niet, maar als je je paard heel goed aanvoelt en je voelt de oefening zelf niet in je zit lukt het ook niet. De combinatie dat je connectie hebt met je paard, weet wat je wilt als eindresultaat en je bewust bent van wat je met je eigen lichaamshouding vraagt zorgen ervoor dat het werkt. Simpeler kan het eigenlijk niet, maar in mijn hoofd in het begin nog onmogelijk..

 

Het klinkt dan ook allemaal heel technisch en onmogelijk als je op alles tegelijk moet letten, maar door het stap voor stap te doen kom je er uiteindelijk. Dat stukje bewustzijn van je eigen lichaam en dat van je paard is de basis van het hele werken met paarden. Of het nu op de grond is of rijdend. Het maakt ook niet uit welk niveau je hebt, in mijn ogen hoort dit een van de eerste stappen te zijn voordat je iets van je paard gaat vragen. Of je nu wilt sturen, overgangen rijden, springt, dressuuroefeningen rijdt, western rijdt of welke vraag je dan ook stelt, blijf bewust van het hele plaatje. Sta regelmatig even stil bij wat en hoe je het vraagt. Tegenwoordig willen we allemaal maar heel snel resultaat en slaan we hele essentiële stappen over met alle gevolgen van dien.

 

 

 

 

Op Pad

Layla en ik hebben inmiddels het eerste weekend van de masterclass in de Academische Rijkunst achter de rug.

En eindelijk kan ik zeggen dat we sinds de clinic van Bent Branderup afgelopen januari toch echt wel flinke stappen vooruit hebben gezet!

 

Maar ik blijf mezelf elke keer weer tegenkomen. Met Layla is het een hele nieuwe ontdekkingsreis. Ik heb zoveel verschillende paarden gereden en getraind, van koudbloed tot warmbloed. Van dominant tot heel onderdanig etc. Maar ik blijf elke keer weer nieuwe dingen leren. Layla is een heel ontspannen maar toch temperamentvol paard. Wat het voor mij lastig maakt is dat ze heel bewust keuzes maakt en ook nog eens heel slim is. Ik moet elke keer weer zoeken naar een manier om contact en focus te blijven houden van haar kant, maar eerlijk gezegd ook van mijn eigen kant. Als ik te ongeduldig ben of te veel druk gebruik gaat ze in de blokkeer stand en bereiken we helemaal niks meer. Ze vraagt van mij om er constant met mijn hoofd bij te zijn en een nagenoeg perfecte timing te hebben voor zover dat kan. En jeetje wat kan dat confronterend zijn…

 

Ik zet mezelf en Layla hartstikke onder druk omdat ik vind dat we alles perfect moeten doen, zeker omdat zij mijn paard is. Natuurlijk hartstikke oneerlijk, ook zij heeft haar proces nodig. En ik ben ook maar een mens, we hoeven het niet perfect te doen. Gelukkig is Layla heel erg bij zichzelf en geeft me dat dan ook meteen terug.

 

Hetgeen dat Layla mij leert is om elke keer weer opnieuw een manier zoeken om toch het doel te behalen. Nog veel verfijnder te communiceren, een nog snellere timing krijgen en nog veel meer verbonden zijn. Zij is mijn “blindspot”, het paard waarbij ik mezelf echt tegenkom. Waar ik bij andere paarden en ruiter-paardcombinaties heel veel geduld en focus heb, moet ik eerlijk bekennen dat ik dat bij ons veel minder heb dan ik dacht.

 

Maar… het begint ons te lukken!  Ik begin te leren om alles zoveel mogelijk los te laten en geduld met mezelf en Layla te hebben.

“Als ik maar steeds tegen mezelf blijf zeggen: subtiele hulpen, subtiele hulpen, subtiele hulpen…. Dan lukt het”

Wat voor mij nieuw is met Layla, is dat zij vreselijk soepel en buigzaam is. Alles wat ik vraag doet ze keer 5 en dan gaan die benen echt alle kanten op. Ik heb veel met paarden gewerkt die juist soepeler moesten worden. Nu met Layla moet ik haar veel meer begeleiden om alle benen in dezelfde richting op te laten gaan. Ik moet dus heel subtiel te werk gaan, maar er ook op letten dat ze hulpen echt goed begrijpt.

” Layla doet zo haar best, maar ze buigt al snel te veel. Hier ook te zien doordat ze haar neus voorbij haar binnen voorbeen komt.”

De laatste dag van ons weekend is het ons al best heel goed gelukt om alle benen dezelfde richting op te laten gaan aan de lounge. Schouderbinnenwaarts en travers op afstand in stap en draf zonder dat ze in de knoop raakte met haar benen! En ikzelf had de focus en rust om veel meer met mijn lichaam aan te geven. Ik was helemaal trots op Layla! Voor ons was dat stukje aan de lounge wel een dingetje… Aan de hand is voor ons beide een stuk makkelijker, maar nu is het ons dan toch gelukt.

 

En eigenlijk…. Als ik zelf de rust en focus heb, geeft zij me alles wat ik vraag. Layla is heel lang heel jong in haar hoofd en lijf geweest. Ze heeft ook lang jong mogen zijn, ik vind het heel belangrijk dat een paard “puur” kan blijven. Maar nu is het moment aangebroken dat ze echt wel volwassen is. Ik merk dat ik zelf een knop moet omzetten. We hebben zoveel samen mee gemaakt dat ik nog blijf hangen in het “ ja maar ze is nog heel jong in haar hoofd”. We hebben jarenlang gewerkt aan een stabiele en goede basis. Ik kan wel zeggen dat we die echt wel hebben. En ik moet ook tegen mezelf zeggen dat we nu de hele wereld aan kunnen. Layla is zo lief en zij heeft ondertussen bewezen dat ze ondanks alle nieuwe en spannende indrukken/ omgevingen toch super geconcentreerd kan zijn en bij mij blijft. Ik had nooit gedacht dat zij nog eens verder zou zijn dan ik. En toch is het nu zo…

” Soms is het goed om wel even de tijd te geven om de omgeving in zich op te nemen”

“Als er daarna maar weer focus is.”

We gaan genieten van onze ontdekkingsreis samen. We hebben nog heel wat weekenden op de planning staan, de eerstevolgende is alweer over 2,5 week. En we gaan alle kansen grijpen die er voor ons liggen. Op naar vele nieuwe leermomenten en mooie ontwikkelingen!

 Het is ook goed om even niks te doen, alles laten bezinken en genieten van het zonnetje”.

Verzameling

In deze blog wil ik verder uitweiden over het onderwerp verzameling. Dit was het onderwerp van de clinic van Bent Branderup, maar ook wil ik er meer aandacht aan besteden om de reden dat er steeds maar weer gezegd wordt dat je geen verzameling kunt krijgen zonder bit, hulpteugels, sporen etc…

Ik blijf erbij dat je de beste verzameling kunt krijgen met zo min mogelijk hulpmiddelen. Ik hoop met deze blog duidelijk te kunnen geven waarom minder juist meer is.

Wat is verzameling?

Verzameling betekent dat de achterbenen van het paard ver naar voren komen en maar weinig naar achteren stuwen. Doordat de beweging verder naar voren komt dan dat hij naar achteren gaat, zakt het paard in de achterhand en stretcht de rug en de hals maximaal. De rug wordt boller. Op deze manier kan de achterhand meer gewicht opnemen, wordt de voorhand ontlast en krijg je meer oprichting.

Bij verzameling zouden we eigenlijk moeten denken aan het gewicht van de schouders afhalen. Dus NIET denken aan meer gewicht op de achterhand. Denk je alleen maar aan meer gewicht op de achterhand, kan dat betekenen dat de knie-, sprong- en kogelgewrichten op slot gaan. Als de gewrichten op slot gaan, blokkeert het hele lichaam en verlies je de voorwaartsheid en ontspanning.

Bij de juiste verzameling hebben beide achterbenen een gelijke lift zodat beide schouders even hoog de lucht in gaan en in balans zijn. De gewrichten in de achterbenen blijven buigen en actief, zodat de voorwaartsheid behouden wordt. Je hebt een lichte stuwing nodig om voorwaarts te gaan, maar de borst moet gelift naar voren gaan en niet neerwaarts te grond in. Op het moment dat de borst neerwaarts de grond in gaat betekent dat dat de achterbenen te stuwend zijn.

Waarom verzameling?

De allereerste vraag: Waarom moet een paard verzameld lopen?

Even een hele simpele vergelijking: Als wij iets moeten optillen leren we te tillen vanuit onze beenspieren en buikspieren. Om de reden dat we onze rug dan ontlasten. Gaan we vanuit de rug tillen is de kans groot dat je rugpijn krijgt. Als je op de rug van een paard gaat zitten is het de bedoeling dat het paard het gewicht van de ruiter vanuit de achterbenen gaat dragen, met een ontspannen losse rug en hals. Vanwege dezelfde reden als bij ons, om rugproblemen te voorkomen.

Een verschil tussen het lichaam van de mens en dat van het paard is dat de schouders van een mens verbonden zijn met een sleutelbeen. Paarden hebben dat niet en hangen dus al gauw in de schouders. Door naar de verzameling toe te werken worden de schouder gelift.

Anatomie

Ik heb een poging gedaan om de anatomie kort maar krachtig te beschrijven, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat me dat niet lukt zonder er een boekwerk van te maken :’D

Dus, even heel kort door de bocht gezegd… Het achterbeen van een paard bestaat uit een aantal grote en sterke botten. De gewrichten in de achterhand hebben een verende werking. Het achterbeen werkt als een soort harmonica. Dat zorgt ervoor dat het achterbeen heel geschikt is om het gewicht van de ruiter te dragen. De voorbenen zijn kwetsbaarder doordat ze veel minder verend en dus stugger zijn. De voorbenen kun je vergelijken met een steunpilaar.

Omdat de achterbenen krachtiger zijn dan de voorbenen, door de grote, sterke botten en krachtige spierpartijen, zullen we de achterhand van een paard goed moeten trainen om ons als ruiter te dragen. En de voorhand zoveel mogelijk te ontlasten.

Waarom minder meer is

Laat een ding duidelijk zijn, een paard weet heel goed hoe hij moet bewegen. Als je een paard bagage laat dragen zal hij niet snel problemen krijgen in zijn lijf. Het probleem ontstaat wanneer wij als mens op de rug van het paard gaan zitten. Een van de redenen is dat bagage gewoon volgt en wij mensen vaak van alles gaan doen tegen de bewegingen van het paard in. Veel mensen houden van controle en vinden het daarom moeilijk om de bewegingen van het paard te volgen.

Mijn mening is dat niet alleen het werken naar de verzameling heel belangrijk is. Maar misschien nog wel belangrijker, de houding en zit van de ruiter. Vele ruiters hebben nog moeite met het vinden van de juiste balans, zelfs ruiters die op hoog niveau rijden. De combinatie van niet voldoende balans en altijd controle willen hebben zorgt ervoor dat we veel met onze handen gaan doen. Hoeveel ruiters vragen niet het hoofd omlaag en stelling vanuit de handen?

Bij verzameling hoort ook schwung. De verende beweging van de achterbenen swingt door de ruggengraat en van daaruit bewegen de schouders. Dat noemen we schwung. Op het moment dat wij met onze handen gaan werken krijg je een blokkade in het hoofd en druk op de wervelkolom waardoor de schwung tegen gewerkt wordt. Tevens worden de achterbenen op dat moment stuwend (een stuwend achterbeen wordt stijf en werkt achterwaarts).

Op het moment dat de hand geeft kan het paard zijn hals strekken, de ruggengraat blijft los en swingend, de heup is los, de achterbenen komen voorwaarts en kunnen gewicht gaan opnemen (het achterbeen wordt dragend).

Verzameling komt vanuit een actieve achterhand, als de achterhand op de juiste manier werkt volgt de voorhand en het hoofd. Als je als ruiter in staat bent om op de juiste manier naar de verzameling toe te werken heb je helemaal geen hulpmiddelen als een bit en hulpteugels etc. nodig. Sterker nog, uiteindelijk zou je het zonder optoming voor elkaar kunnen krijgen! 

Op een dag, over heel veel jaren gaat Layla een ultieme verzameling zonder hoofdstel aan jullie laten zien 😉

Ondertussen is me een ding wel duidelijk geworden… Het heeft absoluut geen zin om meer druk te gaan gebruiken als je paard niet nageeft of niet goed buigt. Met meer druk krijg je nog meer spanning in je paard terwijl we uiteindelijk juist meer ontspanning willen. Ga op zoek naar het punt waar de spanning vandaan komt en neem van dat punt uit de spanning weg. Spanning kan komen door een achterbeen dat niet ver genoeg naar voren komt, de buikspieren die niet genoeg aanspannen, mentale onrust etc.

“Voorbeeld: tijdens de clinic was Layla heel gespannen. Haar linker achterbeen komt iets minder ver naar voren ten op zichte van het rechter achterbeen. Haar linkerheup komt dan minder ver naar voren waardoor ze te weinig buiging heeft. Haar rugspieren verstrakken dan, het hoofd gaat omhoog en ze neemt de verkeerde stelling aan. Normaal gesproken zou ik dan een hulp geven om het linker achterbeen verder naar voren te vragen. In dit geval had dat geen zin, door haar stress zou ze alleen maar sneller worden van die hulp en in een vluchtmodus gaan. Dus heb ik haar uitgeholpen door mijn hand op haar onderkaak te leggen en daar zachte hulpen te geven zodat ze de juiste stelling weer ging aannemen en ze verder kon ontspannen. Door die techniek toe te passen vond ze haar concentratie en ontspanning weer terug en gaf ze wel de juiste buiging en kon het achterbeen weer verder naar voren stappen. Dus uiteindelijk hebben we hetzelfde doel behaald zonder veel druk en allerlei hulpmiddelen te gebruiken. Op een manier die voor ons allebei ontspannen was.”

 

Voor een paard is het fysiek gezien heel makkelijk om zijn hoofd naar de hand van de ruiter te brengen (omlaag te doen), maar dat vraagt om veel vertrouwen in de ruiter. Een paard is immers een heel instinctief dier en een vluchtdier. Om zijn hoofd zo laag te geven betekent dat hij 100% vertrouwen moet hebben in zijn ruiter. Dat proces kan soms jaren duren. Op het moment dat mensen met meer druk gaan werken door zwaardere bitten te gebruiken, bijzetteugels e.d. wordt dat vertrouwen steeds meer beschadigd. Op die manier krijg je het hoofd wel omlaag getrokken, maar daarmee krijg je niet dezelfde lengte en ontspanning in de bovenspieren die je wel krijgt als er wederzijds vertrouwen en respect naar elkaar is. En de ontspanning en lengte die je nodig hebt om naar de juiste verzameling toe te gaan.

Wat mij is bij gebleven van de clinic van Bent Branderup over verzameling is dat hij vertelde dat de mensen vroeger heel veel haast hadden bij de opleiding van de paarden. Er was immers oorlog en de paarden waren nodig in de oorlog.  De paarden moesten goed opgeleid worden om te overleven in de oorlog, maar er was geen tijd dus werd dat met veel druk gedaan en werd er naar verschillende hulpmiddelen gegrepen.

Maar lieve mensen, wij gebruiken de paarden niet meer in de oorlog. Wij hebben een “lifetime” de tijd om onze paarden en ons zelf te ontwikkelen om op dat punt van verzameling te komen. Laten we dan ook die tijd gebruiken om van elkaar te leren op een respectvolle manier. We hoeven niet meer al die zware hulpmiddelen te gebruiken om daar te komen, dat is niet meer van deze tijd. Bewustwording en respect is meer van deze tijd, laat dat dan ook het middelpunt van onze training zijn.

 

Clinic Bent Branderup

We zijn het jaar gelijk goed begonnen met een clinic van Bent Branderup. Het was de eerste keer voor Layla en mij dat we in het praktijk gedeelte mee mochten doen.

“We zijn 2 dagen eerder vertrokken om even te acclimatiseren en nog 2 lessen te krijgen van Ylvie Fros”

En wat was het inspirerend, leerzaam maar ook ontzettend confronterend.

Als allereerste wil ik even kwijt hoe ontzettend trots ik op Layla ben. Vorig jaar zijn we voor het eerst samen op pad gegaan in een nieuwe omgeving bij Ylvie Fros. Dat deed ze toen al heel erg goed, maar had ze toch nog haar explosieve momenten. Dat we nu al in de praktijk mee konden doen met een clinic van Bent Branderup had ik vorig jaar nog niet kunnen denken/hopen. Voor ons was dan nu ook het doel om zoveel mogelijk rust en ontspanning te krijgen. Ik was voorbereid op een heel explosief en gestrest paard, het was voor het eerst dat we in een binnenbak werkten, met 40 man publiek en een audioinstallatie.

” Even kennis maken en wennen aan het publiek.”

Ze vond het heel erg spannend en was ook nerveus, maar ze deed zo ontzettend haar best om bij mij te blijven. Ik ben er nog van onder de indruk!

” Wachten voordat we naar binnen mochten, dat was al spannend..”

Maar wat voor mij zelf nu zo confronterend was, is dat ik merk dat ik met dit soort dingen toch een perfectionist ben en een bewijsdrang voel om te laten zien dat we het wel kunnen. En in zo’n spannende, nieuwe situatie werkt dat natuurlijk allemaal averechts…. Layla is al heel gevoelig en ik ben geneigd om veel te veel te vragen op zo’n moment en dan gaan Layla haar benen alle kanten op… Niet wat je wilt dus…

Confronterend om te zien dat zij zo haar best doet en ik door alle spanning haar niet kon uithelpen en blokkeerde in mijn hoofd. In eerste instantie denk ik dan: “Dit doe ik nooit meer!”.  Maar eigenlijk ga ik dan in een vluchtreactie om die confrontatie met mezelf niet aan te gaan. Het was zo’n goede training voor mij.

“We hadden af en toe toch allebei nog momenten dat we ons konden concentreren 😀 “

Door alle jaren heen ben ik altijd bezig geweest om Layla te leren de rust te bewaren. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat zij in haar puberjaren best heel temperamentvol was en nog steeds kan zijn. Ik heb heel wat jaren echt mijn handen vol aan haar gehad. Maar ik kom er nu dus achter dat als ik zelf onder druk kom te staan ik die rust dus niet kan bewaren. Nu kan ik er eigenlijk wel om lachen hoe typisch dat is, maar op dat moment zelf is het wel een keiharde confrontatie. We zijn nu dus op een punt gekomen dat wat dat betreft Layla nu verder is dan ik zelf…

“Maar het zou Layla niet zijn als ze niet toch even een momentje de spanning eruit moet gooien.”

Nadat ik alles even heb laten bezinken ben ik dan ook tot de conclusie gekomen dat ik hier niet van weg moet gaan vluchten, maar dat ik deze confrontatie met mezelf aan moet gaan. Ik moet leren om bij mezelf te blijven en niet te veel moet nadenken over wat anderen van mij vinden. We gaan hier dus mee door. Sterker nog, in september is er weer een clinic waar wij weer aan mee gaan doen. En hopelijk ben ik dan zelf ook weer een stapje verder en kan ik meer rust bewaren.

Vanaf februari starten we een MasterClass in de Academische Rijkunst en gaan we hard doortrainen voor de grondwerk/loungetest. Of september dan al haalbaar is verwacht ik niet, maar nog meer ervaring op doen en nieuwe handvaten krijgen is altijd goed.

Ik ga dus niet vluchten voor de confrontatie met mezelf, maar ik ga de uitdaging aan, hoe moeilijk dat ook is.

We hebben in ieder geval weer nieuwe handvaten mee naar huis gekregen om mee aan de slag te gaan en binnenkort zal er ook een wat meer theoretische blog volgen over de verzameling en wat dat precies inhoudt. Daar ging de clinic immers in eerste instantie over.

” En dan toch nog enigszins in rust afgesloten”

Een nieuw (paarden) jaar

Een nieuw (paarden) jaar

We zijn alweer in een nieuw jaar beland…

Wat was 2017 een bewogen en intensief jaar. Maar wel een fantastisch mooi jaar. Het jaar begon voor ons met een hele speciale gebeurtenis, de geboorte van Dani (jeetje, hij is alweer bijna 1 jaar….). We kochten een huis, wat we nu nog steeds zijn aan het verbouwen. Ik heb weer veel leuke en mooie lessen mogen geven. Lesdagen gedaan o.a. schriktraining en een longeermiddag. Zelf nog een intensieve lesweek gehad op de Veluwe met Layla en naar een clinic van Christofer Dahlgren geweest. De website gemaakt, begonnen met de blog en nog veel meer…

Kortom, allemaal hele leuke dingen!

 

En 2018 gaat ons hopelijk ook weer hele mooie en leuke dingen geven…

 

Het jaar gaat alvast turbulent beginnen, bijna letterlijk met de storm van vandaag, maar ik kijk er zo naar uit!

 

Voor mij staat een Masterclass in de Academische Rijkunst op het programma, meteen gevolgd door de Centered Riding Instructeurscursus (jaha, ik ga eindelijk het papiertje halen). En dan gaan we ook nog eens tussendoor met ons gezin verhuizen naar ons nieuwe huis. Eindelijk!

 

Tussendoor blijf ik nog zoals altijd bij Spirithorses rondlopen en lessen geven. En ook daar staan nog hele leuke cursussen op het programma.

 

Het gaat weer een heel leerrijk en druk paardenjaar worden, ik kijk er nu al naar uit. En ik hoop nog heel veel (nieuwe) kennis door te mogen geven.

Lieve paardenvrienden, ik wens jullie allemaal een gelukkig, gezond en heel leerrijk (paarden) jaar toe, dat het ons allemaal maar veel goeds mag brengen!

 

Doelgericht Trainen

Doelgericht Trainen

 Ik heb een aantal onderwerpen opgeschreven waar ik nog graag een blog over wil schrijven, waaronder dit onderwerp. Afgelopen weekend ben ik naar een clinic van Christofer Dahlgren geweest en daar kwam dit ook telkens weer terug. Vandaar dat ik besloot dat dit meteen de volgende blog gaat worden.

 

Wat bedoel ik nou met doelgericht trainen?

 

Je kunt het zien als een groot doel: Een heel hoog niveau behalen in bijvoorbeeld de Academische rijkunst, Western, Parelli o.i.d. Maar het hoeft niet altijd groot te zijn, het kan ook iets kleins zijn. Bijvoorbeeld je paard een halster aan doen, of een wandeling kunnen maken met je paard op een ontspannen manier.

Het maakt niet uit welk niveau je hebt, of je nu pas begint of al 30 jaar ervaring hebt met paarden, het is heel belangrijk dat je blijft kijken naar jezelf en je paard. En of hetgeen waar je mee bezig bent ook effectief is. Daar hoort ook het stukje bewustwording bij  waar ik de vorige blog over schreef.

Doelgericht trainen betekent voor mij dat er duidelijke stappen in de training zijn die ook reëel zijn voor jou en je paard.

Problemen vermijden

 

Eigenlijk ben ik begonnen met nadenken over deze blog tijdens mijn lessen. Ik kom zo vaak tegen dat mensen tegen problemen aanlopen met hun paard. Ze proberen het op te lossen, maar als dat niet lukt gaan ze het vermijden.

 

Bijvoorbeeld: Je paard durft niet onder een bepaald afdak te staan. Dan kun je naar een manier zoeken om dat probleem op te lossen en te laten zien aan je paard dat hij gewoon rustig onder dat afdak kan staan. Of je besluit om het niet op te lossen en dan maar niet onder dat afdak te gaan staan.

Dit kan natuurlijk variëren in verschillende problemen, van bang zijn voor een plastic zeiltje tot heel veel stress tijdens het rijden etc.

 

Als je dit soort dingen uit de weg gaat ontstaat er een nieuw probleem. Paarden zijn vluchtdieren, daarmee zijn het niet bepaald geboren leiders (op een enkeling na). Als je met een paard gaat werken is het voor je paard heel comfortabel en rustgevend als jij die leidersrol op je neemt. Als je dan bepaalde situaties uit de weg gaat val je uit je leidersrol en valt er een stuk rust en vertrouwen weg bij je paard.

 

Dit wilt niet zeggen dat je alles maar meteen aan moet pakken, soms is het beter om te wachten tot een ander moment wanneer je goed voor ogen hebt wat je wilt bereiken. En in de tussentijd focus je je op de dingen die wel goed gaan.

 

Wat ik dus eigenlijk wil zeggen, ga niet meteen elk probleem uit de weg. Wees je ervan bewust dat het er is en zoek naar een respectvolle manier om het op te lossen. Maar… als je niet in staat bent om zelf in je rust te blijven of niet weet hoe je verder moet, wacht dan even tot een moment dat je wel rustig bent of weet hoe je het wilt oplossen. Als je je er maar altijd van bewust bent dat het er is en dat het opgelost moet worden.

Hoe ga je te werk?

 

Dat is een vraag die ik niet meteen kan beantwoorden. En een vraag die soms ook tijd nodig heeft voordat je hem kunt beantwoorden. Het vergt tijd om jezelf te leren kennen, maar ook om te weten wat voor een soort paard je hebt. Het is dan ook altijd de aller eerste stap om na te gaan: “ Waar ligt de motivatie van mijn paard?” Hoe kun je je paard triggeren om te leren.

 

Wat meerdere keren naar boven kwam tijdens de clinic afgelopen weekend was de zin: “Als iets na 3 keer niet werkt, ga dan niet door”. Dan werkt het na de 250e keer ook niet.

 

Als je kind iets niet begrijpt ga je ook niet harder schreeuwen om het duidelijk te maken, je gaat dan zoeken naar een andere uitleg.

 

Kortom, kijk of je kleine stapjes vooruitgang ziet en hou vol. Gebeurt er helemaal niks, ga dan bij je zelf na of je duidelijk genoeg bent of dat je voor een andere manier moet gaan.

 

Maar… de valkuil is dat als iets niet werkt veel mensen helemaal switchen van aanpak. Bijvoorbeeld beginnen met clickeren, dan overstappen naar Parelli en als dat niet werkt weer overstappen naar een andere methode. Dit is niet wat ik bedoel met op zoek gaan naar een andere oplossing. Op deze manier creëer je verwarring bij je paard, maar ook bij jezelf. Je bent dan niet meer overtuigend.

 

Ik neem het volgende voorbeeld even om te verduidelijken wat ik bedoel.

 

“Met mijn eigen paard Layla ging ik werken aan de travers. Ik had meteen het perfecte plaatje in mijn hoofd en wilde daardoor onbewust ook meteen het perfecte plaatje zien. Met veel buiging. Layla kreeg daar veel spanning en stress van, wat resulteerde in veel verzet en de lucht in gaan met de voorbenen. Op dat moment werkte het dus niet om de druk te gaan verhogen en op een corrigerende manier te gaan werken. Ze snapte het gewoonweg nog niet. Dus ik moest veel kleiner gaan denken. Ik was aan het oefenen op de volte waar ze in alle openheid stond, wat nog moeilijker was. Door weer terug bij mezelf na te gaan wat er mis ging en waardoor die spanning ontstond kwam ik bij een nieuwe oplossing. Terug naar de wand, stil zetten als de binnen heup ook maar een heel klein beetje naar binnen kwam en vervolgens meteen belonen alsof ze het beste paard van de wereld was. Na 3 keer snapte ze precies wat ik wilde en kreeg ik vanzelf meer reactie van haar. Toen werd het tijd voor weer een extra stapje. Weer terug naar de cirkel, wat beduidend moeilijker voor haar was, dus weer terug meteen belonen als alleen maar de heup naar binnen kwam. En zo stapje voor stapje gingen we steeds weer meer vooruit met de training en ontstond er rust.”

 

Als je ergens tegenaan loopt, maak dan kleine stapjes. Die hele kleine stapjes moeten effectief zijn, zorg ervoor dat je zo snel mogelijk een reactie krijgt. Zodat je dus ook zo snel mogelijk kunt belonen en dankjewel tegen je paard kunt zeggen. Dat is immers waar we naar streven. Bouw het rustig aan op, maar blijf wel duidelijk. En dan maakt het uiteindelijk niet uit of je ergens een paar dagen aan werkt of anderhalf jaar, als er maar kleine vooruitgang te zien is.

 

En heel soms, als je paard of jij het even kwijt is, parkeer het probleem dan even op een moment dat er lichte vooruitgang is. En ga dan pas weer verder als jullie beide er klaar voor zijn.

En als laatste: Geniet!

Geniet van je paard en het hele trainingsproces, dat is het allerbelangrijkste! Werk niet alleen aan alles wat niet goed gaat. Werk vooral met hetgeen wat wel goed gaat en van daar uit werk je aan de dingen die niet zo goed gaan, met hele kleine stapjes.

 

 

Bewust Paardrijden

De eerste blog gaat over bewust paardrijden. En daarmee bedoel ik eigenlijk ook al het bewust omgaan met paarden.

Ik start hiermee omdat dit voor mij de basis is van het werken met paarden. Ik merk met de lessen dat dit een heel moeilijk punt is voor bijna alle ruiters.

 

Je paard uit de wei/paddock halen

 

Kijk eens naar jezelf als je je paard uit de wei of paddock gaat halen. Je loopt met het halster in je hand naar je paard toe.

Ben je je dan al bewust van je eigen lichaamstaal? Kijk je strak naar je paard, bijna starend? Of juist naar de grond? Loop je met snelle passen? Of heel klein en neem je alle tijd?

 

Bewust zijn van de manier waarop je je paard uit de wei/paddock haalt is al stap 1 voor verbinding met het paard waar je mee wilt gaan werken. Hoeveel mensen zijn niet in hun hoofd bezig met allerhande dingen behalve met halen van hun paard?

 

Ja, ik ben ook schuldig… Ik heb mezelf al een aantal keren betrapt dat ik eigenlijk veel te druk en gestrest was en toch vanuit dat gevoel mijn paard ging halen en opzadelen. Tijdens het opzadelen was mijn paard dan ook erg druk en ongeduldig, gek hè… Dat zijn dan voor mij ook elke keer weer momenten waarop ik denk, oh ja weer even terug naar mezelf en mijn paard en weer opnieuw verbinden. Het is niet eerlijk als ik van mijn paard ontspanning, concentratie en rust verlang terwijl ik dat zelf niet kan geven.

 

Het ideale scenario is dan ook als je je paard gaat halen, dat je alles om je heen ziet en al op afstand naar je paard kijkt zonder te gaan staren. Bewust worden van je eigen lichaamstaal dat je een uitnodigende houding hebt zonder dat je vragend wordt. Als je een vragende houding aan neemt wees je er dan ook bewust van dat je paard “nee” kan zeggen en niet mee wilt. Dus duidelijkheid is ook heel belangrijk.

 

Loop in een ontspannen houding naar je paard en speel in op de lichaamstaal die je paard heeft.

Groepsgenoten

 

Niet alleen de lichaamstaal van je eigen paard is belangrijk, maar ook die van zijn groepsgenoten. Ik zie het zo vaak gebeuren dat een paard dat aan het halster door de kudde heen loopt wordt weggejaagd, met alle gevolgen van dien.

Blijf ontspannen als je met je paard door de kudde heen loopt en hou de andere paarden ook in de gaten zodat je ook kunt inspelen op de rest van de kudde.

 

Het klinkt allemaal zo logisch en simpel. Maar kijk nu eens eerlijk naar jezelf en vraag je eens af hoe vaak je nou daadwerkelijk je echt bewust bent van jezelf en je omgeving.

Tijdens het rijden

 

Een eerste oefening waar ik graag mee begin met het warm stappen is voelen welk been je paard neer zet. Als ik in de lessen wel eens spontaan vraag welk been het paard neer zet, krijg ik vaak dit antwoord: “Eh…..” 😀

Op dat moment ben je dus nog niet zo verbonden. Wat er eigenlijk meteen voor zorgt dat je veel stappen al mist. Als je verbonden bent en het wel voelt, voel je ook gelijk elke tempowisseling, gewichtsverandering etc.

Het wilt niet zeggen dat je helemaal niks voelt als je die vraag niet kunt beantwoorden, alleen je bent in je timing een stuk later en zult dus ook veel duidelijker in je hulpen moeten zijn als je paard iets anders doet dan jij vroeg. Zodra je verbonden bent en bewust bent van elke pas, wordt je timing vele malen beter en kun je lichtere hulpen geven.

 

Uiteindelijk is het allemaal een combinatie van bewustwording van de passen, bewegingen en lichaamstaal van je paard. Maar ook, heel belangrijk, je eigen bewustwording van je lichaamstaal en hulpen.

Ga bij jezelf ook elke keer weer na of je echt ontspannen op je paard zit.

 

“Wees je bewust van je ademhaling, adem je vanuit je buik of vanuit je borst? Als je paard gespannen is, blijf jij dan laag ademen of schiet je adem naar je keel?”

 

Als jij heel hoog zit te ademen en gespannen bent breng je dat over op je paard. Een paard dat zelf gespannen is zegt dan: “Zie je wel dat er iets aan de hand is, jij bent ook gespannen”

Als we het dan even naar onze menselijke taal moeten veranderen..

 

Van richting of oefening veranderen

 

Als je van oefening of richting verandert, doe je dat dan heel bewust? Kijk je goed en ontspannen voor je uit? Zie je het pad al voor je lopen? Kijk je starend? Of verander je van richting en ben je eigenlijk maar “gewoon” iets aan het doen?

Als ik me bewust ben van mezelf heb ik eigenlijk al regelmatig gemerkt dat ik maar “gewoon” iets deed. En dat ik eigenlijk heel vaak naar de oren van mijn paard staar. Op het moment dat ik dan weer bewust word van een ontspannen zit, ontspannen ogen en duidelijk richting aan geef met mijn lichaam, lukt de oefening ook een stuk beter. En volgt mijn paard ook meteen.

 

Blijf bewust van je hele houding & zit en de passen & lichaamstaal van je paard. Dat is de eerste stap voor een goede samenwerking met je paard.

Sta er bij stil dat paarden een hele andere taal spreken dan wij. We zullen dus elkaars taal moeten leren spreken. Daar is uitleg en duidelijkheid bij nodig.

 

Is dit ook herkenbaar voor jullie? Ik zie graag jullie reacties tegemoet!

 

 

Nieuwe Website

Hier is ie dan…..

Eindelijk online, mijn eigen website!!

En wat vind ik het spannend om het zo de wereld in te gooien!  Na wekenlang schrijven, mijn eigen filosofie en ontwikkelingen zo zwart op wit zetten… het is toch niet niks.

Maar ik vind het ook super leuk! En hij is nog lang niet af. Er komen nog meerdere pagina’s bij met nog meer informatie over de lessen/cursussen, mijn paard en trainingspaarden en alle ontwikkelingen die we nog door mogen gaan.

Er zullen nog regelmatig blogs verschijnen met alle dingen die ik in de praktijk tegenkom, van alle leuke en misschien minder leuke  momenten in het paardenleven tot leerzame momenten in de lessen. Zo hoop ik veel ruiters te mogen helpen naar een ontspannen en fijne samenwerking met hun paard.

Veel leesplezier!

P.s. : Alle tips of reacties zijn welkom!