Op Pad

Layla en ik hebben inmiddels het eerste weekend van de masterclass in de Academische Rijkunst achter de rug.

En eindelijk kan ik zeggen dat we sinds de clinic van Bent Branderup afgelopen januari toch echt wel flinke stappen vooruit hebben gezet!

 

Maar ik blijf mezelf elke keer weer tegenkomen. Met Layla is het een hele nieuwe ontdekkingsreis. Ik heb zoveel verschillende paarden gereden en getraind, van koudbloed tot warmbloed. Van dominant tot heel onderdanig etc. Maar ik blijf elke keer weer nieuwe dingen leren. Layla is een heel ontspannen maar toch temperamentvol paard. Wat het voor mij lastig maakt is dat ze heel bewust keuzes maakt en ook nog eens heel slim is. Ik moet elke keer weer zoeken naar een manier om contact en focus te blijven houden van haar kant, maar eerlijk gezegd ook van mijn eigen kant. Als ik te ongeduldig ben of te veel druk gebruik gaat ze in de blokkeer stand en bereiken we helemaal niks meer. Ze vraagt van mij om er constant met mijn hoofd bij te zijn en een nagenoeg perfecte timing te hebben voor zover dat kan. En jeetje wat kan dat confronterend zijn…

 

Ik zet mezelf en Layla hartstikke onder druk omdat ik vind dat we alles perfect moeten doen, zeker omdat zij mijn paard is. Natuurlijk hartstikke oneerlijk, ook zij heeft haar proces nodig. En ik ben ook maar een mens, we hoeven het niet perfect te doen. Gelukkig is Layla heel erg bij zichzelf en geeft me dat dan ook meteen terug.

 

Hetgeen dat Layla mij leert is om elke keer weer opnieuw een manier zoeken om toch het doel te behalen. Nog veel verfijnder te communiceren, een nog snellere timing krijgen en nog veel meer verbonden zijn. Zij is mijn “blindspot”, het paard waarbij ik mezelf echt tegenkom. Waar ik bij andere paarden en ruiter-paardcombinaties heel veel geduld en focus heb, moet ik eerlijk bekennen dat ik dat bij ons veel minder heb dan ik dacht.

 

Maar… het begint ons te lukken!  Ik begin te leren om alles zoveel mogelijk los te laten en geduld met mezelf en Layla te hebben.

“Als ik maar steeds tegen mezelf blijf zeggen: subtiele hulpen, subtiele hulpen, subtiele hulpen…. Dan lukt het”

Wat voor mij nieuw is met Layla, is dat zij vreselijk soepel en buigzaam is. Alles wat ik vraag doet ze keer 5 en dan gaan die benen echt alle kanten op. Ik heb veel met paarden gewerkt die juist soepeler moesten worden. Nu met Layla moet ik haar veel meer begeleiden om alle benen in dezelfde richting op te laten gaan. Ik moet dus heel subtiel te werk gaan, maar er ook op letten dat ze hulpen echt goed begrijpt.

” Layla doet zo haar best, maar ze buigt al snel te veel. Hier ook te zien doordat ze haar neus voorbij haar binnen voorbeen komt.”

De laatste dag van ons weekend is het ons al best heel goed gelukt om alle benen dezelfde richting op te laten gaan aan de lounge. Schouderbinnenwaarts en travers op afstand in stap en draf zonder dat ze in de knoop raakte met haar benen! En ikzelf had de focus en rust om veel meer met mijn lichaam aan te geven. Ik was helemaal trots op Layla! Voor ons was dat stukje aan de lounge wel een dingetje… Aan de hand is voor ons beide een stuk makkelijker, maar nu is het ons dan toch gelukt.

 

En eigenlijk…. Als ik zelf de rust en focus heb, geeft zij me alles wat ik vraag. Layla is heel lang heel jong in haar hoofd en lijf geweest. Ze heeft ook lang jong mogen zijn, ik vind het heel belangrijk dat een paard “puur” kan blijven. Maar nu is het moment aangebroken dat ze echt wel volwassen is. Ik merk dat ik zelf een knop moet omzetten. We hebben zoveel samen mee gemaakt dat ik nog blijf hangen in het “ ja maar ze is nog heel jong in haar hoofd”. We hebben jarenlang gewerkt aan een stabiele en goede basis. Ik kan wel zeggen dat we die echt wel hebben. En ik moet ook tegen mezelf zeggen dat we nu de hele wereld aan kunnen. Layla is zo lief en zij heeft ondertussen bewezen dat ze ondanks alle nieuwe en spannende indrukken/ omgevingen toch super geconcentreerd kan zijn en bij mij blijft. Ik had nooit gedacht dat zij nog eens verder zou zijn dan ik. En toch is het nu zo…

” Soms is het goed om wel even de tijd te geven om de omgeving in zich op te nemen”

“Als er daarna maar weer focus is.”

We gaan genieten van onze ontdekkingsreis samen. We hebben nog heel wat weekenden op de planning staan, de eerstevolgende is alweer over 2,5 week. En we gaan alle kansen grijpen die er voor ons liggen. Op naar vele nieuwe leermomenten en mooie ontwikkelingen!

 Het is ook goed om even niks te doen, alles laten bezinken en genieten van het zonnetje”.

Eén gedachte over “Op Pad”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *