Verzameling

In deze blog wil ik verder uitweiden over het onderwerp verzameling. Dit was het onderwerp van de clinic van Bent Branderup, maar ook wil ik er meer aandacht aan besteden om de reden dat er steeds maar weer gezegd wordt dat je geen verzameling kunt krijgen zonder bit, hulpteugels, sporen etc…

Ik blijf erbij dat je de beste verzameling kunt krijgen met zo min mogelijk hulpmiddelen. Ik hoop met deze blog duidelijk te kunnen geven waarom minder juist meer is.

Wat is verzameling?

Verzameling betekent dat de achterbenen van het paard ver naar voren komen en maar weinig naar achteren stuwen. Doordat de beweging verder naar voren komt dan dat hij naar achteren gaat, zakt het paard in de achterhand en stretcht de rug en de hals maximaal. De rug wordt boller. Op deze manier kan de achterhand meer gewicht opnemen, wordt de voorhand ontlast en krijg je meer oprichting.

Bij verzameling zouden we eigenlijk moeten denken aan het gewicht van de schouders afhalen. Dus NIET denken aan meer gewicht op de achterhand. Denk je alleen maar aan meer gewicht op de achterhand, kan dat betekenen dat de knie-, sprong- en kogelgewrichten op slot gaan. Als de gewrichten op slot gaan, blokkeert het hele lichaam en verlies je de voorwaartsheid en ontspanning.

Bij de juiste verzameling hebben beide achterbenen een gelijke lift zodat beide schouders even hoog de lucht in gaan en in balans zijn. De gewrichten in de achterbenen blijven buigen en actief, zodat de voorwaartsheid behouden wordt. Je hebt een lichte stuwing nodig om voorwaarts te gaan, maar de borst moet gelift naar voren gaan en niet neerwaarts te grond in. Op het moment dat de borst neerwaarts de grond in gaat betekent dat dat de achterbenen te stuwend zijn.

Waarom verzameling?

De allereerste vraag: Waarom moet een paard verzameld lopen?

Even een hele simpele vergelijking: Als wij iets moeten optillen leren we te tillen vanuit onze beenspieren en buikspieren. Om de reden dat we onze rug dan ontlasten. Gaan we vanuit de rug tillen is de kans groot dat je rugpijn krijgt. Als je op de rug van een paard gaat zitten is het de bedoeling dat het paard het gewicht van de ruiter vanuit de achterbenen gaat dragen, met een ontspannen losse rug en hals. Vanwege dezelfde reden als bij ons, om rugproblemen te voorkomen.

Een verschil tussen het lichaam van de mens en dat van het paard is dat de schouders van een mens verbonden zijn met een sleutelbeen. Paarden hebben dat niet en hangen dus al gauw in de schouders. Door naar de verzameling toe te werken worden de schouder gelift.

Anatomie

Ik heb een poging gedaan om de anatomie kort maar krachtig te beschrijven, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat me dat niet lukt zonder er een boekwerk van te maken :’D

Dus, even heel kort door de bocht gezegd… Het achterbeen van een paard bestaat uit een aantal grote en sterke botten. De gewrichten in de achterhand hebben een verende werking. Het achterbeen werkt als een soort harmonica. Dat zorgt ervoor dat het achterbeen heel geschikt is om het gewicht van de ruiter te dragen. De voorbenen zijn kwetsbaarder doordat ze veel minder verend en dus stugger zijn. De voorbenen kun je vergelijken met een steunpilaar.

Omdat de achterbenen krachtiger zijn dan de voorbenen, door de grote, sterke botten en krachtige spierpartijen, zullen we de achterhand van een paard goed moeten trainen om ons als ruiter te dragen. En de voorhand zoveel mogelijk te ontlasten.

Waarom minder meer is

Laat een ding duidelijk zijn, een paard weet heel goed hoe hij moet bewegen. Als je een paard bagage laat dragen zal hij niet snel problemen krijgen in zijn lijf. Het probleem ontstaat wanneer wij als mens op de rug van het paard gaan zitten. Een van de redenen is dat bagage gewoon volgt en wij mensen vaak van alles gaan doen tegen de bewegingen van het paard in. Veel mensen houden van controle en vinden het daarom moeilijk om de bewegingen van het paard te volgen.

Mijn mening is dat niet alleen het werken naar de verzameling heel belangrijk is. Maar misschien nog wel belangrijker, de houding en zit van de ruiter. Vele ruiters hebben nog moeite met het vinden van de juiste balans, zelfs ruiters die op hoog niveau rijden. De combinatie van niet voldoende balans en altijd controle willen hebben zorgt ervoor dat we veel met onze handen gaan doen. Hoeveel ruiters vragen niet het hoofd omlaag en stelling vanuit de handen?

Bij verzameling hoort ook schwung. De verende beweging van de achterbenen swingt door de ruggengraat en van daaruit bewegen de schouders. Dat noemen we schwung. Op het moment dat wij met onze handen gaan werken krijg je een blokkade in het hoofd en druk op de wervelkolom waardoor de schwung tegen gewerkt wordt. Tevens worden de achterbenen op dat moment stuwend (een stuwend achterbeen wordt stijf en werkt achterwaarts).

Op het moment dat de hand geeft kan het paard zijn hals strekken, de ruggengraat blijft los en swingend, de heup is los, de achterbenen komen voorwaarts en kunnen gewicht gaan opnemen (het achterbeen wordt dragend).

Verzameling komt vanuit een actieve achterhand, als de achterhand op de juiste manier werkt volgt de voorhand en het hoofd. Als je als ruiter in staat bent om op de juiste manier naar de verzameling toe te werken heb je helemaal geen hulpmiddelen als een bit en hulpteugels etc. nodig. Sterker nog, uiteindelijk zou je het zonder optoming voor elkaar kunnen krijgen! 

Op een dag, over heel veel jaren gaat Layla een ultieme verzameling zonder hoofdstel aan jullie laten zien 😉

Ondertussen is me een ding wel duidelijk geworden… Het heeft absoluut geen zin om meer druk te gaan gebruiken als je paard niet nageeft of niet goed buigt. Met meer druk krijg je nog meer spanning in je paard terwijl we uiteindelijk juist meer ontspanning willen. Ga op zoek naar het punt waar de spanning vandaan komt en neem van dat punt uit de spanning weg. Spanning kan komen door een achterbeen dat niet ver genoeg naar voren komt, de buikspieren die niet genoeg aanspannen, mentale onrust etc.

“Voorbeeld: tijdens de clinic was Layla heel gespannen. Haar linker achterbeen komt iets minder ver naar voren ten op zichte van het rechter achterbeen. Haar linkerheup komt dan minder ver naar voren waardoor ze te weinig buiging heeft. Haar rugspieren verstrakken dan, het hoofd gaat omhoog en ze neemt de verkeerde stelling aan. Normaal gesproken zou ik dan een hulp geven om het linker achterbeen verder naar voren te vragen. In dit geval had dat geen zin, door haar stress zou ze alleen maar sneller worden van die hulp en in een vluchtmodus gaan. Dus heb ik haar uitgeholpen door mijn hand op haar onderkaak te leggen en daar zachte hulpen te geven zodat ze de juiste stelling weer ging aannemen en ze verder kon ontspannen. Door die techniek toe te passen vond ze haar concentratie en ontspanning weer terug en gaf ze wel de juiste buiging en kon het achterbeen weer verder naar voren stappen. Dus uiteindelijk hebben we hetzelfde doel behaald zonder veel druk en allerlei hulpmiddelen te gebruiken. Op een manier die voor ons allebei ontspannen was.”

 

Voor een paard is het fysiek gezien heel makkelijk om zijn hoofd naar de hand van de ruiter te brengen (omlaag te doen), maar dat vraagt om veel vertrouwen in de ruiter. Een paard is immers een heel instinctief dier en een vluchtdier. Om zijn hoofd zo laag te geven betekent dat hij 100% vertrouwen moet hebben in zijn ruiter. Dat proces kan soms jaren duren. Op het moment dat mensen met meer druk gaan werken door zwaardere bitten te gebruiken, bijzetteugels e.d. wordt dat vertrouwen steeds meer beschadigd. Op die manier krijg je het hoofd wel omlaag getrokken, maar daarmee krijg je niet dezelfde lengte en ontspanning in de bovenspieren die je wel krijgt als er wederzijds vertrouwen en respect naar elkaar is. En de ontspanning en lengte die je nodig hebt om naar de juiste verzameling toe te gaan.

Wat mij is bij gebleven van de clinic van Bent Branderup over verzameling is dat hij vertelde dat de mensen vroeger heel veel haast hadden bij de opleiding van de paarden. Er was immers oorlog en de paarden waren nodig in de oorlog.  De paarden moesten goed opgeleid worden om te overleven in de oorlog, maar er was geen tijd dus werd dat met veel druk gedaan en werd er naar verschillende hulpmiddelen gegrepen.

Maar lieve mensen, wij gebruiken de paarden niet meer in de oorlog. Wij hebben een “lifetime” de tijd om onze paarden en ons zelf te ontwikkelen om op dat punt van verzameling te komen. Laten we dan ook die tijd gebruiken om van elkaar te leren op een respectvolle manier. We hoeven niet meer al die zware hulpmiddelen te gebruiken om daar te komen, dat is niet meer van deze tijd. Bewustwording en respect is meer van deze tijd, laat dat dan ook het middelpunt van onze training zijn.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *